Blogs

Door Bas Tietema februari

ALS1TEAM Challenge


In november kwam ik samen met een paar collega's op kantoor bij het Fonds Gehandicaptensport op het idee om de passie voor mijn wielersport te combineren met die van de gehandicaptensport. Een idee hebben is allemaal leuk en aardig, maar waar begin je?

Op het kantoor van Fonds Gehandicaptensport in Amstelveen hangt een hele grote landkaart van Nederland. Toen we hier een aantal minuten naar aan het staren waren, kwam al snel de eerste ingeving om het logo van Fonds Gehandicaptensport in de route te verwerken. Het begon met een stift. Op gevoel het logo tekenen, maar eerlijk gezegd begon het idee langzaam vorm te krijgen. We kregen het logo steeds duidelijker in de route en dat was een enorm gave start.

Waar ga je stoppen en waar fiets je op je route nu naar toe? Toen we meer en meer naar de kaart van Nederland en het logo keken, zagen we dat vrijwel alle stadions uit de Eredivisie op onze route lagen. Vooruit, bij 1 of 2 moesten we stiekem een kleine omweg maken. Op dat moment hadden we nog geen idee hoe alle clubs uit de Eredivisie op ons idee gingen reageren, maar we besloten er voor te gaan.



Vervolgens werden de eerste contacten gelegd, inschrijfformulieren gemaakt, brochures gemaakt, ambassadeurs benaderd, ideeën voor promotievideos op papier gezet en vergunningen geregeld. We hebben alles besproken en we organiseren de challenge met een klein, maar zeer fanatiek en vakkundig team. We begonnen de taken te verdelen. Mijn taak werd het enthousiasmeren van wielrenners en het event proberen op de kaart te zetten bij alle wielrenners, handbikers en andere wielerfanaten. Aangezien het de eerste keer is dat we zo'n event organiseren en dan ook nog eens op zo'n korte termijn, was het enorm lastig in te schatten hoe het opgepakt ging worden.

Tot mijn grote verassing kwamen na het sturen van wat persoonlijke berichtjes op WhatsApp, Instagram en Twitter de eerste aanmeldingen uit de wielerwereld al binnen. Dit was nog allemaal voordat we het event publiekelijk bekend gingen maken, maar voor ons was het natuurlijk een grote opsteker. Wij zagen dat mensen, net als wij, de kracht van het event inzagen en met z'n allen als een team achter de gehandicaptensport gingen staan.

We maakten via een promovideo in de Johan Cruijff Arena de Als 1Team Challenge officieel bekend. Ajax was een van de eerste clubs die direct enthousiast waren. Toen deze promovideo werd geplaatst ging het als een speer. De reacties, likes en retweets hielden niet op, met heel veel aanmeldingen als gevolg. Het was onvoorstelbaar om te zien hoe onwijs leuk de impact van social media kan zijn. Ook bekende mensen uit de wielerwereld omarmden het idee, zo kregen we enorm leuke reacties binnen van onder andere Annemiek van Vleuten, Eric Corton en Kirsten Wild.


Dankzij de promovideo kwamen we ook op de radar van de media. Zo kwamen we op wielersites als Fiets.nl, Wielerflits, Indeleiderstrui en CyclingOnline. Bij de wielerwereld alleen hield het niet op, zo mochten we een week na de officiele bekendmaking langs bij Radio 1. Samen met Iris ging ik naar de studio in Hilversum. Iris was zo enorm enthousiast, dat ze vroegen aan haar of ze het niet heel leuk zou vinden om ook een vraag te beantwoorden in de live-uitzending. Dat leek haar fantastisch. Uiteindelijk werd een vraag een half interview. Wat heb ik genoten van hoe onwijs duidelijk ze sprak, daar heeft ze soms een klein beetje moeite mee. Daarnaast hebben we enorm veel gelachen die dag. Lachen en plezier is ook de basis van de challenge.


Momenteel zijn we enorm hard bezig met de voorbereidingen richting 31 maart. Zo gaan we langs bij de voetbalclubs, moeten we de routes optimaliseren, qua materiaal alles op de rit hebben en heel veel meer. Ook al zijn we (nog) niet het grootste evenement wat er is, we willen het wel goed doen. Via deze blog probeer ik jullie op de hoogte te houden van alle avonturen, momenten en valkuilen die we tegenkomen op weg naar de Als1team Challenge.

Uiteindelijk moet sporten voor iedereen toegankelijk en mogelijk zijn en als ik door middel van de Als1team Challenge daar een heel klein beetje aan kan bijdragen, dan doe ik dat met enorm veel plezier.

Door Bas Tietema 18 februari

De wonderen zijn de wereld nog niet uit


Zoals ik jullie vorige week vertelde waren mijn eerste dagen van het trainingskamp op Mallorca met de IJsselstreek best lastig. Ik kreeg meestal na een minuut of 15 pijnlijke aanvallen op mijn huid en dit belemmerde mij om verder te kunnen trainen.

Wonder boven wonder ging het met de dag een stukje beter, grote rode vlekken werden langzamerhand meer rode stipjes en een heftige aanval werd een irritant gevoel. Elke ochtend ging ik direct na het ontbijt de sauna in om door te zweten. Met een volkomen doordrenkt lichaam stapte ik vervolgens in de wielerkleding, om me klaar te maken voor de training. Dit doe ik, omdat de eerste keer zweten de grootste reactie bij mij gaf. Dit in combinatie met anti-histamine bleek zo goed te gaan, dat ik volledig mee kon rijden met de rest van het team. Waar ik de eerste dagen nog in mijn eentje over de boulevard slingerde, reed ik nu 5 uur mee met cols als de Puig Major en de Col de Soller. Eindelijk weer eens trainen zonder aan iets anders te denken, een fantastisch gevoel. Dat was een hele lange tijd al geleden.


Ik merkte wel dat na een uur of vier bij mij wel langzaam het kaarsje uitging. Niet heel gek, wanneer je maar een aantal keer lange duurtrainingen hebt kunnen doen. Zo stond ik helemaal geparkeerd op de Col de Soller aan het einde van de rit. Wel merkte ik dat het lichaam de inspanning enorm snel en goed verteerde, ik voelde bijna met de dag zelfs al verbetering. Ik weet dat mijn geweldige vorm en conditie nog een stukje weg is, maar ik ben onwijs blij dat ik me nu hierop volledig kan gaan richten!


Al met al een onwijs geslaagd trainingskamp voor mij, ondanks het geringe aantal trainingskilometers.

Door Bas Tietema 14 februari 2019

Trainingskamp Mallorca

Na vele jaren op trainingskamp naar het Spaanse Calpe, ging ik dit jaar voor het eerst naar Mallorca toe. We hadden budgetparking geboekt om onze auto te parkeren en het is me nu ook wel duidelijk waarom het woord ‘budget’ in de naam stond. Vanaf de parkeerplaats was het nog eens 25 minuten met een shuttle naar Eindhoven Airport. Ondanks deze rit waren we nog steeds ruimschoots op tijd. Met een spectaculaire Ryanair vlucht kwamen we aan op Palma de Mallorca, waarna we vervolgens met onze koffers naar ons appartement gingen bijhorend aan het Playa Golf hotel, een hotel vol met gepensioneerde overwinteraars uit Duitsland.

Huidproblemen
De laatste maanden heb ik al voor een langere periode gehad van huiduitslag op mijn lichaam, dat meestal ontstaat door inspanning en warmte. Een uitslag waar ik zelf behoorlijk onzeker van word, vooral omdat ik geen duidelijk zicht heb op hoelang dit blijft duren. Ik wil liever de oorzaak aanpakken in plaats van symptomen bestrijden en heb daarom gekozen om naar een homeopaat te gaan. Heel langzaam veranderen mijn klachten, maar ik blijf nog steeds veel last ondervinden.


Moeite met volgen
Het is voor mij dan ook niet mogelijk om de trainingen met de ploeg te volgen. De bijgaande pijn die volgt is voor mij te erg om de training te volgen, dus ik draai mijn eigen programma. Ik probeer dus op een hele lage hartslag - nog langzamer dan met koffieritjes - te rijden. Iets wat heel frustrerend is, omdat ik mij fysiek wel in orde voel. Dag op dag probeer ik te zien of ik het moment dat de klachten opkomen kan verlengen, we zijn nu op dag 4 van het trainingskamp en vandaag kwam ik tot aan de 45 minuten. Daarnaast probeer ik door middel van de sauna en het ijsbad mijn lichaam te ontspannen. Ook probeer ik te blijven genieten van hoe leuk het is om met een gehele ploeg op pad te zijn, ondanks de invloed van mijn huidklachten op wielergebied.


Niet makkelijk
Via mijn Instagram en mijn blogs probeer ik jullie zoveel mogelijk op de hoogte te houden van de ontwikkelingen. Het is voor mij niet makkelijk om over te praten of te schrijven, omdat het voor mij iets ongrijpbaars is. Wanneer je iets breekt - wat als wielrenner nog wel eens voorkomt - dan weet je heel duidelijk hoelang je revalidatietraject is. Dat is voor mij nu nog totaal onduidelijk. Het kunnen dagen, weken of maanden zijn. Ik wil jullie in ieder geval bedanken voor alle bemoedigende berichtjes, daarnaast voelt het ook fijn om te horen dat ik niet de enige ben met deze klachten.

Groetjes van een heel zonnig Mallorca!

Door Bas Tietema 8 Februari 2019

Mijn 10 mooiste wielerbelevenissen

  10. Bend, Verenigde Staten:

Amerika staat nu niet echt bekend om zijn wielercultuur, maar ik kan je garanderen dat ze van criteriums een waar spektakel kunnen maken. In 2014 was ik met BMC Development in Oregon voor de Cascade Cycling Classic. Dit is een gerenommeerde wedstrijd in het Noordwesten van Amerika. Een van de etappes was een criterium in het centrum van Bend. Er waren geen klinkers, geen chicanes, geen flauwe bochten. Nee, gewoon vier keer linksaf slaan en dat voor zo’n 70 rondes. Waar je in Amerika normaal kilometers lang kunt koersen zonder ook maar iemand te zien, stonden ze hier uren voor het startschot al met hun campingstoeltje op de stoep. Het enthousiasme van de Amerikaanse speaker bij het vergeven van premies, de duizenden mensen langs de kant en de snelheid waarmee we door de straten van Bend scheurden is iets dat ik niet snel zal vergeten.



  9.Rotterdam, Nederland:

Zesdaagses zijn altijd een unieke ervaring. Zes dagen lang je ballen uit je broek rijden. Ik heb tweemaal de beloftenversie van de Zesdaagse van Rotterdam gereden voor een vol Ahoy. Waar je normaal op boerenweggetjes in Drenthe aan het rijden bent, koers je hier ineens voor een volle Arena met duizenden toeschouwers. Dat geeft je een geweldige kick. Wat me het meest bij blijft van de belofteneditie van deze Zesdaagses is het maximale verzet van 52x16. Je won deze zesdaagse niet zozeer door echt de sterkste te zijn, maar door het hoogste RPM te kunnen draaien. Ik denk dat ik niet overdrijf wanneer je op deze avonden zo’n 120 omwentelingen per minuut moest maken om überhaupt te kunnen volgen. Met alle gevolgen voor je zak van dien.



  8.Alpe d’Huez, Frankrijk:

Elke Nederlandse fietsliefhebber moet eenmaal in zijn leven de Nederlandse Berg beklommen, zeiden ze mij. Toch duurde het tot juli 2018 voor ik voor het eerst in mijn leven in de Franse Alpen was. Samen met 3 fietsvrienden hadden wij een chalet gehuurd aan de voet van de Alpe d’Huez, om een week lang te fietsen en een aantal Touretappes te bezoeken. In deze week ben ik meerdere malen omhoog gereden, maar een keer zal ik niet snel vergeten. Een van de jongens had het geweldig leuke idee om de Marmotte - een tocht over vier enorme cols in de Alpen - te gaan rijden met z’n allen. Een tocht die je niet rustig kan rijden, aangezien de ene helft steil omhoog gaat en de andere helft je boven de 70 km/h je naar beneden vliegt. Na een een uur of 6 kwamen we aan bij de voet van de Alpe d’Huez. Een van de jongens geloofde het wel, hij sloeg aan de voet linksaf om een biertje open te trekken bij de chalet. We bleven met z’n tweeën over. We wilden beide de Marmotte voltooien. Ik denk dat er maar weinig mensen ooit zo traag de Alpe d’Huez zijn opgereden, ik ben er van overtuigd dat je met een goed functionerende stadsfiets sneller kan. Wat een ellende was die beklimming, maar we hebben natuurlijk wel de top gehaald!



  7.Berlijn, Duitsland:

Normaal gesproken kom je naar de Kurfustendamm in Berlijn om je portemonnee wat lichter te maken. Je kan er natuurlijk ook gewoon een ploegentijdrit organiseren. We kwamen aan in onze campers en parkeerden ons wagenpark pal voor de Gucci en Louis Vuitton-winkel. Mensen hadden geen flauw benul wat er gaande was, een Tour de France kan je mensen, zelfs in Duitsland, nog wel uitleggen, maar een Tour de Berlin voor jongens onder de 23 jaar is toch een heel stukje lastiger. Je kon de ploegentijdrit een beetje vergelijken met een obstacle run. Vrouwen en mannen die met tassen vol kleding nog even snel willen oversteken, een belevenis was het zeker. Uiteindelijk snelden wij tussen al het winkelende publiek wel naar de snelste tijd en wonnen wij de ploegentijdrit.

  6.La Planche des Belles Filles, Frankrijk:

Klimmen is best wel leuk, vooral als je dat op je eigen tempo mag doen. Wanneer dit niet het geval is en je ‘jongetjes’ van onder de 60 kilogram moet gaan volgen in Tour d'Alsace is het al snel een stuk minder leuk. Op de een of andere manier was ik in de ontsnapping geraakt. Soms kom je in kopgroep terecht, waarvan je al weet dat het vrij kansloos gaat zijn om de etappe te kunnen winnen. Dit was precies zo’n dag. Soms ben ik best wel opportunistisch, maar desondanks bezit ik nog wel enige zelfkennis over mijn klimcapaciteiten. Wanneer je de etappe niet kan winnen, moet je maar proberen al het andere dat er nog wel te verdienen is, te pakken. Zo pakte ik tussensprint na tussensprint. Ik kwam zelfs tot het besef dat ik aan het einde van de etappe, bovenop Planche des Belles Filles, gewoon in een leiderstrui ging staan. Uiteindelijk werd ik inderdaad vrij snel gelost en was de ‘Plank van de Mooie Meisjes, zeker geen pretje, maar aan het eind van het verhaal stond ik daar wel met een bos bloemen in mijn handen.



  5.Neeltje Jans, Nederland:

Voor unieke belevenissen hoef je niet altijd ver weg. Het Nederlandse landschap heeft genoeg geweldige wegen en beklimmingen voor unieke wielerbelevenissen. Ook voor mij tijdens de ZLM Tour, een beloftenwedstrijd die gereden wordt in landenteams. Deze wedstrijd gaat door heel Zeeland en over verschillende Deltawerken. Het is een enorm bijzondere ervaring wanneer je de spanning in het peloton voelt toenemen, omdat je weet dat de Neeltje Jans Oosterscheldendam er aan zit te komen. Plaatsje opschuiven, plaatsje verliezen om vervolgens het peloton in tientallen stukken te zien breken.

  4.Alentejo, Portugal:

Ik moet gelijk bekennen dat ik in deze ronde van Alentejo niet verder ben gekomen dan een 103de plek in het algemeen klassement en een harde val op m'n kokosnoot in de voorbereiding van een sprint, maar wat een geweldig gebied is Alentejo. De prachtige natuur in combinatie met eeuwenoude Portugese dorpjes, gekenmerkt door kasseien in het stadscentrum. Fantastisch! Mocht je eens op fietsvakantie willen, dan kan ik dit gebied echt aanraden. Het lijkt op een soort van safaripark, maar dan zonder de wilde dieren

  3.Les Abymes, Guadeloupe:

Je leest het goed, Guadeloupe. Duizenden mensen langs de weg, live tv-uitzendingen, een hele karavaan, het was gewoon een soort mini Tour de France van 9 dagen. Bij aankomst was het eerst nog spannend of de ronde door kon gaan, aangezien er een orkaan op het eiland leek af te komen. Gelukkig bleek het mee te vallen en konden we de Tour de Guadeloupe aftrappen met een ploegentijdrit, die we met BMC gelijk wisten te winnen. Een overwinning geeft direct een geweldige teamsfeer, maar al snel kwamen we er achter dat het daar geen koekenbakkers waren. In de volgende etappes werden we door de lokale renners regelmatig op minuten gereden, achteraf bleek ‘gelukkig’ dat er meerdere renners niet op brood en water reden, want ik voelde me soms echt een prutser. Tot de vlakkere etappes kwamen, waar wij met de jongens van BMC in een waaier bij iedereen wegreden. Tot slot bleef ik samen met Ignazio Moser - de zoon van Francesco inderdaad - over. Uiteindelijk kwamen we daar hand in hand over de finish!



  2.Suzuka, Japan:

Normaal racen hier Verstappen en Hamilton tegen elkaar, maar eenmaal per jaar organiseren ze op het circuit van Suzuka de Suzuka Shimano Road Race. Een groot Japans wielerevenement, waarbij duizenden Japanners naar Suzuka komen om tegen elkaar te wielrennen. Het probleem van circuits is dat het op de televisie er altijd uitziet alsof het geheel vlak is, maar dat in de realiteit de finish straat op een soort kleine Muur van Huy lijkt. Vandaar dat de organisatie ook had besloten om in tegenovergestelde richting het circuit te rijden, om een massa sprint van boven de 100 km per uur te voorkomen. Wat ik op zich wel kan begrijpen. De week dat ik hier was ben ik echt van Japan gaan houden, hoeveel de mensen daar van het wielrennen houden is ongekend. Nog steeds ontvang ik ieder jaar op mijn verjaardag een foto van een taart met mijn hoofd er op. Dan ben je echt fan! Voor de meeschrijvers, tijdens mijn laatste wedstrijd van de Shimano Suzuka Race werd ik derde.

  1.Roubaix, Frankrijk:

Voor mij het wielermonument van het wielrennen, de Velodrome van Roubaix. Ik krijg nog steeds kippenvel als ik denk hoe het is om na kilometers lange kasseien aan te komen op het Velodrome. Voor mij staat het Velodrome symbool voor het einde van kilometerslang afzien, pijn van de blaren en al het stof op je gezicht. De eerste keer dat ik bij de junioren aankwam op de piste, schrok ik er nog van hoe steil het daar eigenlijk nog was. Dat jaar reed Tim Rodenburg van de baan af, het gras in en is tot op de dag van vandaag nooit opgenomen in de uitslag. Mijn allermooiste moment is toen ik in 2014 als eerstejaars belofte als derde aankwam op het Velodrome. Na een vroege vlucht bleven we met Mike Teunissen en mijn ploeggenoot Tyler Williams over. Op de laatste meters van Carrefour de l’Arbre moest ik de rol lossen, maar ik moest en zou die derde plek pakken!



Door Bas Tietema 4 Februari 2019

2019 ALREADY!


Een nieuwe ploeg, ingeschreven als zelfstandig ondernemer en nieuwe projecten als ambassadeur van het Fonds Gehandicaptensport. Er is enorm veel gebeurd in 2018 en daarom ga ik samen met jullie even terugblikken en vooruitkijken.

Een seizoen met BEAT
Als eerste wil ik terugkijken op het seizoen met mijn voormalige ploeg BEAT Cycling Club. Ik kwam eind 2017 met de oprichters van BEAT in contact, want zij waren bezig met het opzetten van een nieuwe continentale ploeg voor 2018. Zij gaven mij - na het stoppen van An Post ChainReaction - de kans om op continentaal niveau actief te blijven en mij zodoende full-time op het wielrennen te kunnen richten. Ik ben nog steeds enorm blij dat ze mij deze kans hebben gegeven. Het wielerseizoen van 2018 is er echter eentje met twee gezichten.

Gezondheidsproblemen
Ik begon het seizoen erg sterk en reed direct in de eerste koers van het jaar, de Ster van Zwolle, vol mee in de finale. We hadden een superleuke groep jongens, wat echt wel klikte. Echter, na die goede seizoenstart ging het met mijzelf gewoon steeds minder, want mijn gezondheid was gewoon niet in orde. Ik kreeg al snel in het seizoen een virus, waarvoor ik aan de antibiotica moest. Daarnaast begonnen mijn klachten van urticaria, enorme jeuk en rode vlekken bij een warme omgeving en tijdens inspanning, steeds erger te worden. Het was voor mij persoonlijk heel lastig te verteren dat ik hierdoor niet mijn niveau van de voorgaande jaren haalde.

Ondanks dat het gewoon ronduit slecht ging heb ik nog wel heel lang de bolletjestrui in de Topcompetitie weten te dragen. Ik voelde zelf al dat ik niet altijd sterk genoeg was, maar ik wilde toch het maximale eruit halen. Ik kwam in de Topcompetitie-wedstrijd Tol Dolmans in een vroege ontsnapping, waar ik me vervolgens vol voor de bergtrui heb gegeven. Niemand weet hoe zwaar ik het die wedstrijd heb gehad, ik werd teruggepakt en ben uiteindelijk op meer dan 15 minuten van de winnaar alleen en als laatste van de gefinishte renners over de meet gekomen. Helemaal uitgeteld mocht ik naar het podium. Die trui is voor mij een sportief hoogtepuntje, omdat ik weet hoe hard ik ervoor heb moeten rijden, ook al was mijn vorm absoluut niet in orde.

Hoe is het nu?
Hoe is het nu met de fysieke gezondheid? World-Tour ploegen hebben vaak een heel medisch begeleidingsteam om zich heen, zodra een renner geblesseerd is of zijn niveau niet haalt door problemen met zijn gezondheid. Dan zijn er specialisten om zich daar over te ontfermen. Op Continental-niveau is dit er meestal niet - mede door gebrek aan financiële mogelijkheden - en dit maakte het er voor mij ook niet gemakkelijker op. Ik ben bij meerdere specialisten geweest, maar behalve dat ik ergens heftig op reageer - huidklachten, hijgend ademhalen, geen kracht in de benen - konden ze me niet meer duidelijkheid geven. Daarnaast heb ik nog een grondig onderzoek laten doen in Belgie, om te kijken of ik misschien overtraind was, maar dit bleek het gelukkig niet te zijn. Problemen met je gezondheid blijven soms zo’n onwijs grote zoektocht.

Een nieuwe kans bij de IJsselstreek
Aan alles komt een eind, dus ook aan het avontuur met BEAT Cycling Club. Al snel kwam Marc Zonnebelt, ploegleider van de IJsselstreek langs. Hij gaf direct aan dat hij mij alle rust en tijd wilde geven. Ik ben onwijs blij dat ik deze ruimte krijg en dat wanneer de problemen zich voordoen, hij daar ook gelijk naar luistert. De IJsselstreek is een team dat meedoet aan de hele Topcompetitie, nadat ze vorig jaar zijn gepromoveerd. Dit maakte de keuze voor deze ploeg niet ingewikkeld.

Een maatschappelijke loopbaan
Hoe kan je hier nu van leven? Na het besluit bij BEAT, had ik meerdere vragen voor mijzelf. Een daarvan was: hoe ga ik wielrennen een goede plek geven in mijn leven in combinatie met een maatschappelijke carrière? Hier was ik best wel gespannen over. Nu is het salaris op continentaal niveau ook geen vetpot, verre van zelfs. Al vrij snel kwam echter vanuit het Fonds Gehandicaptensport een aanbod om in de wintermaanden aan de slag te gaan voor de collecte van FGS, die ze in eerste week van april gaan organiseren. Voor mij was dit een geweldige kans. Zij kennen mijn wielerachtergrond en geven mij daarom ook alle vrijheid om het werk te combineren met het wielrennen. Daarnaast heb ik als ambassadeur al enorm veel passie voor dit doel, dus de deal was snel beklonken. Vanuit hier is langzaam een onwijs gaaf idee ontstaan, waar ik helaas nog niet al te veel over kan vertellen. Natuurlijk heeft het iets met wielrennen en gehandicaptensport te maken, maar daar zal ik snel meer over zeggen.

De eerste trainingskampen met de IJsselstreek zijn al achter de rug. Daarnaast vlieg ik samen met de rest van de ploeg op 7 februari naar Mallorca voor een trainingskamp. Ik wil daar graag nog een aantal mooie stappen zetten om mijn conditie aan te scherpen. Het plan is vooralsnog dat ik mijn seizoen start in een van mijn favoriete wedstrijden: de Ster van Zwolle.


Door Bas Tietema 30 Januari 2019

Ambassadeur Fonds Gehandicaptensport


Dit is voor de meesten van jullie misschien geen nieuws, maar mijn zusje heeft het syndroom van Down. Dat was niet altijd even makkelijk; tijdens mijn puberteit klom ze op het podium bij playbackshows, rende ze het veld in tijdens een voetbalwedstrijd, of kroop ze op vakantie bij wildvreemden in de tent. Ongemakkelijk, maar je kan het ook anders zien: Iris stelt zich volledig open voor andere mensen en laat deze mensen ook moeiteloos delen in haar levensvreugde.

Ik ging vroeger altijd kijken bij de turnwedstrijden van Iris en was ook vaak te vinden op haar trainingen. Dit zorgde ervoor dat ik al op relatief jonge leeftijd in aanraking kwam met de gehandicaptensport. Daar komt bij dat mijn andere zus, Merel, de trainer was van de hele groep. Merel deed dit altijd geweldig.

In 2015 vroeg het Fonds Gehandicaptensport of ik interesse had in het ambassadeurschap voor hun organisatie. Hoewel ik eigenlijk niet wist wat het inhoudt om een ambassadeur te zijn, was ik natuurlijk direct aan boord. Al snel kwam ik op een lijst van andere ambassadeurs en bevond ik me in een wereldje met bekende Nederlanders. Ik wist nog van niets en was zo groen als gras. De eerste jaren liet ik mezelf ook niet heel veel zien als ambassadeur; het FGS wilde de ambassadeurs niet te veel belasten. Op een gegeven moment heb ik echter aangegeven dat ik me ook echt als ambassadeur wilde inzetten en vervolgens ben ik met directeur Nike Boor om tafel gegaan om te kijken welke activiteiten goed bij mij zouden passen.

En we vonden genoeg! Vorig jaar heb ik een clinic gegeven bij een handbike-vereniging, heb ik de prijsuitreiking van de Uniek Sporten-award mogen doen en heb ik geholpen bij het FGS-gala, dat elk jaar wordt gehouden in de Johan Cruijff Arena.

Het ambassadeurschap bracht mij in contact met leuke mensen, die allemaal fantastische verhalen te vertellen hebben. Neem Jetze Plat, een man bovenarmen van jewelste en een man die een voorbeeld is als het gaat om het beleven van je sport. Ook zet hij zich in voor andere atleten in de atletencommissie. Zo’n toewijding is inspirerend.

Daarnaast werk ik voor de FGS actieweek momenteel nauw samen met Jiske Griffioen, Paralympisch kampioen tennis. Ze heeft enkele lastige jaren achter de rug, waarbij de ook is gestopt met tennis. Gelukkig heeft ze haar draai weer helemaal gevonden in het maatschappelijke leven en hebben we ontzettend veel plezier op de werkvloer.

Stuk voor stuk gave mensen, die me heel goed kunnen vertellen tegen wat voor problemen en kwellingen ze zijn aangelopen in hun vroegere loopbaan als topsporter.

Naast de topsporters, kan ik ook enorm genieten van de breedtesport. Sport is voor mij iets waar ieder mens recht op moet hebben en ik vind het geweldig om te zien dat sporters met een handicap moeiteloos deel uitmaken van de sportvereniging waar ze bij horen. Op die manier kan je echt goed zien waar het geld van het Fonds Gehandicaptensport aan besteed wordt.

Ik hoop me nog vele jaren in te kunnen zetten voor de gehandicaptensport.